Jeneratörlerin Karar Alma Stratejisi “Yanıt Vermek” Ne Anlama Geliyor?
Human Design sisteminde Jeneratörlerin karar alma Stratejisi bekleyip yanıt vermektir. Peki “Yanıt Vermek” bir Jeneratör için tam olarak ne anlama geliyor? Ben de bir Jeneratör olarak bunu Human Design sistemi sayesinde keşfediyorum.
Her Jeneratörün diğer enerji tiplerinden farklı olarak beden grafiğinde Sakral Merkezi tanımlıdır. Sakral Merkez, yaşam enerjisinin kaynağıdır ve içinde üretme/üreme ile ilgili temaları barındırır. Bu sayede Jeneratör Tipi sürekli üretme, çalışma ve inşa etme potansiyeline sahiptir.
Sakral merkezin tanımlı olması Jeneratörün beden aurasına açık ve kapsayan bir özellik getirir. Bunu tıpkı bir mıknatıs gibi düşünebilirsiniz. Eğer bir Jeneratörsen hayatı kendine çeken, açık ve kapsayıcı bir bedenin var demektir. İşte bu noktada hayatın bize getireceklerini beklemek ve dışarıdan gelen uyarımlara bedenimizin nasıl yanıt/tepki verdiğini dinlemek çok önemli.
Beden grafiğinde bir merkezin tanımlı olması, aynı zamanda kişiye o merkezin konusuyla ilgili sabit ve tutarlı bir işleyiş getirir. Yani her Jeneratörün kendine has bir yaşam enerjisi vardır, tasarımında yer alan diğer tüm bileşenlerle bir araya gelerek sabit bir şekilde çalışır ve her gün yenilenir.
Daha net bir şekilde ifade etmek gerekirse, yaşam enerjimizin yöneldiği, aktığı ve müsait olduğu belli sabit konular bulunur. Bunu daha geniş yelpazede de düşünebilirsiniz, belli insanlar, belli durumlar, belli işler, belli uğraşlar vs. ilgimizin yöneldiği alanlar. Enerjimizi bu alanlara doğru yönlendirebildiğimizde, sevdiğimiz ve heyecan duyduğumuz süreçlere kanalize ettiğimizde, yani diğer bir deyişle Strateji ve Otoritemize dayalı karar verdiğimizde, bu hem yaşam enerjimizin artmasını sağlar hem de süreç içinde derin bir tatmin duygusu getirir.
Buraya kadar kısaca özetlemek gerekirse; Jeneratörler yeterince beklediği takdirde hayatta yanıt vereceği durumları sürekli kendine çekiyor aslında. Buna “Evet” mi, yoksa “Hayır” mı diyeceğini anlamak için de bedenine kulak vermesi yeterli.
Ancak teori ile pratik arasında fark oluyor değil mi? Söylemesi kolay, uygulaması zor. Burada kavramamız gereken önemli bir nokta daha var. Bekleme kısmı 🙂
Bekleme en zorlayıcı kısmı diyebiliriz. Çünkü zihnimiz beklemek ne demek bilmiyor. Ve hepimiz zihnimizle hareket etmeye çok derinden koşullanmış varlıklarız. Özellikle yaşadığımız bu çağda her şey çok hızlı, sürekli bir eylem var ve “olma” hali ne demek tam olarak bilmiyoruz. Hep bir işler “yapma” peşindeyiz, çünkü zihnimiz bizi hiç rahat bırakmıyor. Kendi deneyimimden söyleyebilirim ki, bekleme kısmını pratik ederken mindfulness temelli meditasyon çalışmaları ve somatik çalışmalar çok yardımcı olabiliyor.
Beklemeyi öyle sadece heykel gibi oturup beklemek olarak düşünmeyin. Bu daha çok aktif bir bekleme biçimi. Hayatın içinde sevdiğimiz işlerle güçlerle meşgul olmaya devam ediyoruz. Güzel bir yemek hazırlıyoruz belki, yürüyüşlere çıkıyoruz, müzik dinliyoruz, dans ediyoruz, bazen hiçbir şey yapmadan öylece duruyoruz, dinleniyoruz. Neye ihtiyaç duyuyorsak ya da istiyorsak onları yapmaya devam ediyoruz. Ama tüm bunların hepsini kafamızdan uydurup yapmıyoruz, yani zihnimizden bir fikir üretip durup dururken başlatmıyoruz. Başlatmak Jeneratörlerin işi değil. Hayatın içinde akarken hep dışarıdan gelen bir soruya, bir teklife ya da bazen bir hisse yanıt veriyoruz. Yolda yürürken bir konser afişi görüyoruz belki ve oraya gitmek için heyecan duyuyoruz. Bir melodi duyuyoruz dans etmeye başlıyoruz, bir davet geliyor o etkinliğe katılıyoruz, çok güzel bir koku alıyoruz o yemeği canımız yemek istiyor, biri ile tanışıyoruz, sohbet çok keyifli akarken buluyoruz kendimizi bir anda. Hayata duyularımızla, bedenimizle bağlanıyoruz. Bu aynı zamanda bizi koruyan bir kalkan haline de geliyor. Bazen gördüğümüz, duyduğumuz, kokusunu aldığımız şeylerden ya da içinde bulunduğumuz mekanlardan hoşlanmıyoruz belki ve oradan uzaklaşmak istiyoruz. Bedenimiz orada kalmak istemiyor. İşte tüm bunlar duyularımız ve hislerimiz aracılığıyla yanıt verdiğimiz durumlar olarak hayatımızda ortaya çıkıyor. Ve ancak beklediğimizde bu anları görüp yakalayabiliyoruz.
Bunu şimdi hemen deneyimimden bir örnekle açıklamak istiyorum.
Mesela bu yazıyı yazmaya nasıl karar verdim?
Biraz başa dönerek anlatıyorum. Beni yakından tanıyan arkadaşlarım ve takipçilerim bilir. Human Design ile tanışalı ve profesyonel olarak eğitimlerimi almaya başlayalı 3 yılı geçti, 4. yılımın içindeyim. Son 1 yıldır da öğrendiklerimi ilgisi olan kişilerle paylaşıyorum. Bunu çeşitli yollarla yapmayı denedim ve denemeye de devam ediyorum. Zaman zaman Strateji ve Otoritemden uzaklaştığım ve hüsrana uğradığım da oluyor.
Bu uzun bir yolculuk, karar alma şeklimizde radikal bir değişiklik yapmak, bunu her gün uygulamak ve koşullanmalardan arınmak zaman alıyor. O nedenle kendinize karşı şefkatli ve anlayışlı olmanız da çok önemli. Geldiğim bu noktada Sakral Otoritemle daha derin bir bağ kurduğumu söyleyebilirim.
Bu yazıma dönecek olursam, Human Design okumalarımı yaparken sistemin elçisi olan Ra Uru Hu’nun aşağıda paylaştığım alıntısına denk geldim ve Sakral Otoritem buna yanıt verdi. Önce sadece çevirisini yapıp alıntı şeklinde kısa bir gönderi olarak paylaşmayı içimden geçirdim. Sonra bir anda kendimi bu yazıyı yazarken buldum. Sonuçta bu yazıyı, şuan hayatta olmasa bile bir Manifestör olan Ra başlatmış oldu 🙂
“Jeneratörü özgürleştirdiğinizde, Jeneratör, kölelikten kaçınmak için tüm gücüyle elinden gelen her şeyi yapacaktır. Fakat aynı zamanda, Jeneratör kendi enerjisini nasıl kullanacağını anlamak için burada değildir. Kendini yeterince iyi tanıyarak, nasıl doğru kararlar alacağını anlamak için buradadır. Ama bu kararlar, yanıt olarak çıkmalıdır. Bu yüzden rehberlik, Jeneratörün gelişiminde anahtar haline gelir.” – Ra Uru Hu
Bazen heyecan duyduğum ve “Evet” diyerek içine girdiğim süreçleri zihinsel olarak değerlendirdiğimde hiç de mantıklı görünmüyor ama böyle bir süreçte tatmin olduğumu hissedebiliyorum. Ya da tam tersi, zihinsel olarak yapmam gerektiğini düşündüğüm bir işe, bir ilişkiye, bir programa dahil olduğumda da oraya enerjimin akmadığını, bedenimin direnç gösterdiğini, enerjimin tükendiğini gözlemleyebiliyorum.
Tabi bazen de sürecin kendisinden öğreniyoruz;
“Aa! işte “HAYIR” demem gereken bir noktada zihnim devreye girdi ve ben yine Otoritemi dinlemedim.” derken de bulabiliyorum kendimi 🙂
Özellikle tanımsız bir Solar Plexus (Duygular) merkeziniz varsa (benim var) bu çoğunlukla başkalarını kırmamak ya da başkalarına ayıp olmaması adına “Evet” demek zorunda kaldığımız durumlar şeklinde vuku buluyor. İlk etapta önemli olan en azından bu gibi durumları fark etmek. Zihinsel koşullanmalardan arınma süreci işte böyle ilerliyor.
Güzel haber şu ki bu kendimizi gözlemlemeye devam ettikçe, nerede hangi yanıtı vereceğimizi daha net duymaya başlıyor ve bedenimizle derinden bir güven ilişkisi geliştiriyoruz.
Bu güven ilişkisi kurulduktan sonra bedenimizin neden o yanıtı verdiğini anlamamıza gerek kalmıyor, yanıtlarımızı her zaman mantıklı bir çerçeveye oturtmak zorunda değiliz. Bence Jeneratör olmanın en keyifli yanlarından biri de bu. 😉✨
Ne dersiniz? Sizin de buna benzer deneyimleriniz var mı?
Sevgiler ♥️
Hatice
Human Design ile ilgili bana soru sorabilirsin. Eğer bu içeriği sevdiysen sevdiklerinle de paylaşabilirsin.
